Bir buçuk yılı aşkın süredir bloğu güncellemedim.
Annemi kaybettik..
Içimden değil bloğa bakmak, yemek yemek su içmek dahi gelmedi haftalar boyu.
Başlarda, şokun etkisiyle "hastaydı zaten, biz de bir gün öleceğiz. Kurtuldu."dedim.
Sonra yavaş yavaş o ilk şoku atlatınca dipsiz bir karadelik yuttu beni.
Annem; benim için sadece anne değildi. En iyi dostum,evin neşe kaynağı,dayanağım gitmişti.
Aylarca kendime gelemedim.
Işi bıraktım.
Çünkü küçük kız kardeşim çok etkilendi, ve onun yanında olmam gerektiğini düşündüm.
Kalanların başı sağ olsun diyemiyorum.
Çünkü annesiz ev çatısı yıkılmış viran bi harabeye dönüyor.
Ama şimdi daha iyiyim.
Bir yıldır kabullenemedigim için mezarına dahi gidemiyordum, şimdi gidiyorum.
Tabii bunda bana saatlerce terapi uygulayan,derdimi dinleyip tavsiyeleriyle yol gösteren psikolog bi büyüğümün de etkisi çok.
Ismi bende kalsın, ama kendisine bir kez daha sizin de huzurunuzda teşekkür etmek istedim.
Iyi ki tanıdım kendisini :)
Bu arada uzun süredir güncelleme yapmadığım için takipçi sayım iki kişiye kadar düşmüş. Olsun.
Pc bozuk, telefondan yazıyorum bunları da. Imla hataları için kusura bakmayın.
Artık bloğa yeni yazılar yüklemeye devam etmek istiyorum.
Sanırım bu da normale dönüş anlamına geliyor benim için.
Bi sonraki yazıda görüşmek üzere. .
Kendinize çok iyi bakın ve unutmayın: hayat bi nefes kadar kısa; ve herşeye rağmen çok çok güzel.
Her anı dolu dolu yaşayın.
-filozof ceycey yazdı.
