18 Haziran 2013 Salı

Safranbolu'dan kareler

       kim demiş yalnız başına tatile çıkılmaz diye?
       çıktım,oldu :)
       geçen sene üç gün kaldım bu aşık olduğum şehirde,kafamı dinledim.giderken yerlerde sürünen moralimi  bi nebze düzeltirim diye düşünmüştüm,öyle de oldu.
     
      hem tatil yaptım hem de amatör fotoğrafçılık alanında bi adım daha attım..
     
   

Tarihi Arasta Çarşısı.. arasta lügatte zaten çarşı demek,ama öyle kullanılmış napalım..
bu kapıdan girdiğinde insan,zaman aniden yüz yıl önceye dönüveriyor..araba sesi,karmaşa yok..sadece kuş sesi..

meşhur Boncuk Kafe..
kahvenin yanında ikram edilen karadut şerbetine müdavim oldum :)

sunumları da çok güzel..her masaya yaprak serpiştiriyorlar.. servis de aynı şekilde..


üç günlük tatil,hele böyle bir yerde..bana konaklama maliyeti sadece yüz tl oldu üç gün.. sebebi ise kışın gitmem,ve biraz da güleryüz :)









şehrin ortasından geçen dereler,üç tane kanyonla bölmüş şehri. bu da onlardan en güzeli,Akçasu Kanyonu.. 
hemen çarşı yerinde,şehrin tam göbeğinden geçiyor..
bu şehirde yaşlanmak istiyorum.



eski yapılarda,tarihi kapılara ve tokmaklara olan sevdamı tanıyanlar biliyor,artık siz de öğrenmiş oldunuz..
bu kapı da çektiğim onlarcasından biri.
bazılarına saçma geliyor,ama düşünün bi;o kapıdan kimler geçti,şu an hayatta olmayan?
evin babası,hanımı,sünnet çocuğu,evden gelin edilen genç kız, yeni doğmuş bebek..
hayatın kapısı da değil mi aslında,hani derler ya..
neler gördü o kapı,bekçisi olduğu evden kimin çıkıp gidişine şahit oldu??
düşünürüm..
o tokmaklara hangi ellerin dokunduğunu düşünürüm..
kısacası yaşanmışlık olduğu için severim kapı tokmaklarını..
zarafeti,inceliği artık umrumuzda olmayan kapı tokmaklarına bile böylesine güzel yansıtmış bir neslin torunu olduğum için gururlanırım onlarla..

ara sokaklarda keşfettiğim antikacı dükkanından..gümüş kahve takımı..



tarihi belediye binası..


cami bahçesinde yüzyıllardır sessizce cemaate eşlik eden güneş saati..





burası da tarihi Tokatlı Kanyonu :)
aşağıya bu merdivenlerle iniliyor,yürüyüş parkuru var nehir boyunca..
cennetten bir manzara gibi..
ki ben gittiğimde kıştı,ona rağmen bayıldım buraya..
şu an eminim daha da güzeldir.
üstte görünen o tarihi su kemerine çıkmak,yürümek yasakmış,uyarı tabelasını görmemiştim; sonuna kadar gidip geri döndüm.
işin komiği tabelayı geri dönünce farkettim :))
nedenini sorduğumda otel sahibi ''orası boğaz,hele kışın çok şiddetli rüzgar oluyor,bir kaç kişi aşağı uçmuş daha önce..'' demişti.
ne diyeyim,deli cesareti bu bendeki :D






burası da yine kanyonun devamındaki nehir..o mevsimde başka güzeldi,her yan kırmızı sarı turuncu bakır rengi sonbahar yapraklarıyla kaplanmıştı..
saatlerce yürüdüm..


bu fotoğafı,bu köprünün meşhur olduğunu bilmeden çekmişim :)
aslında bu minnak köprü çok meşhurmuş,Tarihi Taşköprü diye geçiyor.
o gece pencere dibinde bi ağaçta bülbül o kadar güzel öttü ki,sabah ezanına kadar uyutmadı.
sonra hazır uyanıksın kızım dedim,kalk.
peşinden de baktım ki uyursam tüm günü kaçırıcam,buz gibi havaya ve çiseleyen yağmura aldırmadım,vurdum kendimi yollara..
Safranbolu ya yabancı değilim ama her yerini de bilmiyorum tabi karış karış,ama çok küçük bir yer olduğundan kaybolma riskin neredeyse sıfır.
ona güvendim,bilmediğim yollara saptım :)
sabahın o saatinde tek başına sokakta resim çeken bu deliyi gören amcalardan biri de sanırım beni dergi yada gazete için fotoğraf çekiyorum sandı,''kolay gelsin kızııım'' diye selam verdi.
amcanın temiz kalbini bozmak istemedim,''sağolasın amca'' dedim,güldüm.
işte o sabahtan kareler:

bu eve gitmek için bu minik köprüden geçmek gerekiyor..
her gün buradan geçmek ne güzel bi duygudur..
masallardaki evler gibi :)
ev sahiplerinin şanslı olduğunu düşündüm..





gördüğünüz gibi,kimsecikler yok etrafta..
ve bi şehri,etrafta kimse yokken adım adım dolaşmak kadar güzeli de yokmuş:)




gitmeyeniniz varsa,sonbaharda gitmenizi tavsiye ederim..
emin olun pişman olmayacaksınız.

ceycey

babasının altın kızı :)

     


bakışlardaki muziplik hala devam ediyor :)
resimdeki kız benim.
babasının altın kızıydım ben küçükken,öyle çağırırmış babamla annem beni :)
saçlarım sapsarı olduğundan.şimdi sarı değiller,ama olsun hala onların altın kızıyım ben :)
bu resim çekildiğinde muhtemelen dört yada beş yaşındaymışım..
ve resimde pek belli olmuyor ama çaktırmadan tükürmek üzereymişim ahahaha:D

17 Haziran 2013 Pazartesi

Kısa İstanbul seyahatim,Fuar ve meşhur Güneş Makarnası :))

   yaklaşık bir haftadır ortalarda yoktum canım okuyucum :)
   Tüyap'taki fuar sebebiyle dört gün İstanbul daydım,buraya uğrayamadım maalesef.
   yolculuk yapmayalı iki ay olmuştu,iki aydır evde pinek pinek pineklemekten asabım iyice bozulmuştu,yani  ki bu yolculuk bana iyi geldi,evde kısılıp kalmış sinirlerimi ferahlattı..
   evvett,hazır olun bol fotoğraflı bir post geliyooorrrr :
   
                                                 işte ilk kare;giderken çektim

   
                yola çıkarken hava gayet güzeldi..İstanbul a yaklaşırken yağmur hafiften kendini gösterdi.
                işte bu da Karadeniz'den bir kare:


     Karadeniz kenarında bi şehirde doğup büyümüş biri olarak,çok seviyorum bu denizi..Egeye  Akdenize değişmem asla.
   
     Fuar üç gün sürdü,tercümanlık yapmak için gittim.iyi de oldu,Çinlilerle sohbet etmek iyi geldi..adamlarda bizden çok enerji var,Dünya umurlarında değil dersin görsen.. anlayacağın bol kahkahalı,bol sohbetli bir üç gün geçirdim..
   
                                                                     ve fuardan bir kaç kare:
   
                            bu bizim standımızdı..resimde görünen bey de firma müdürü Hu.
 
 


bu da Hu Zong :)

ve yardımcısı Shu :) isimleri benzer geliyor,Hu Shu diye...


 ilk gün bana ''ne yersin öğlen?'' diye sordular,''elbette Çin yemeği'' dedim :D
beni Çin yemeği yerken gören ahali kimi zaman uzaktan baktı güldü,kimi zaman yanımdan geçerken maşallah çubukla yiyosun dediler,kimisi geldi tebrik etti tanıştı :) kısacası çok güzel ve eğlenceli bir fuar oldu.

bu da ilk günkü Çin yemeği,bloğum için görmedik gibi aldım makinayı elime çektim :))




bizimkiler gelirken yanlarında şeker de getirmişler Çin den,masaya koydular ikramlık olarak..Çin de kaç yıl boyunca yüzüne bakmadığım şekeri görünce bayramlık harçlığını almış çocuklara döndüm resmen.

işte o şekerler:


ve arkadaşım Güneş'in bana yaptığı o meşhur makarna..Güneş Türkmen,yaptığı makarna da Türkmenlere özgü,nefis bir makarnaydı..adını 'Güneş Makarnası' koyduk :))
okuyor biliyorum,Güneşcim hem misafirperverliğin hem de o güzel makarna için çok teşekkürler tekrar.
işte o enfes makarna:


içinde tavuk var gördüğünüz gibi..beraber pişiriliyor.hem yapımı kolay,zaman almıyor,hem de çok lezzetli.



ve dönüşte otogarda otobüs beklerken çay keyfi:


şimdilik bu kadar..saat şu an gece 23:17 ama çay resmini yüklerken canım çay çekti.gidip kendime bir çay demliyeyim.

hepinizi öpüyorum millet 
çok yorgun ceycey

9 Haziran 2013 Pazar

Çin den bildirmeye devam ediyorum :))

neşeli bi ses tonuyla''bu aralar güzel şeyler oluyor hayatımda!!'' diyerek giriş yapmak isterdim canlar,ama üzgünüm hayatımda sıradan şeylerin dışında yeni herhangi bi gelişme yok..
o kadar ki,işi yeni bıraktığım için evden de çok çıkmıyorum,bu ara evde oturmaktan iyice bunalmış haldeyim. bazen değişiklik olsun diye bakkala,çöp atmaya falan ben gidiyorum;durumun vehametini düşünün artık.

olsun,şükretmek lazım,en azından sağlıklıyız(tiroidi saymazsak)şükretmek lazım diyoruuuuuum ve Çin'i anlatmaya devam ediyorum.
dikkat!!bu post bol miktarda resim içeriyor!! :D

üniversitede fakülte binasında Çince kursu görüyorsunuz önce,normal üniversiteye gider gibi aynı gün aynı saatlerde oluyor dersler,sabah 8:30 dan öğlen 12:30 a kadar.kurs sınıflara ayrılıyor,elbette başlangıçla ikinci adım aynı olamayacağından.A sınıfı en temel,başlangıç.bir dönem sürüyor.o yılın ikinci dönemimde eğer sınavları da geçtiyseniz B sınıfına geçiyorsunuz,sonra C sonra D en son da E sınfı var.D ve E sınıfları zaten üniversite 2.sınıfta okutulan kitapları okutuyor,o yüzden E sınıfında o dersi aldıysanız üniversitede kolaylık oluyor.
çok şükür ki Elif le biz C ye kadar okuduk,yani gittikten birbuçuk sene sonra üniversiteye başlayabildik.
bu Çin de kolay kolay olmayan birşey,o yüzden kendimi hala şanslı hissediyorum,biliyorum Elif de öyle.
Çünkü Çince cidden öğrenmesi konuşması yazması zor bir dil,üstelik de hiç bilmeden gidiyorsun ve sadece bir buçuk yıl sonra,hem dee sınıf atlayarak üniversiteye 3.sınıftan başlıyorsun.
bu herkese nasip olmaz,o yüzden hep şükrettim.
Üniversiteye başlamak için yabancılara yapılan bir sınav var,adı HSK.Çince Seviye Tespit sınavı.yılda iki kez,her dönem bir kez oluyor yani.
sürekli o sınava girip kendimizi denedik.ve bir buçuk yıl sonra istenilen puanı alıp,okulun da bize hak tanıdığı sınıf atlama sınavını da geçip kendimizi bi anda üniversitede,hem de 3.sınıfta bulduk  :))

İlk başta çok zorlandım,bi kez çok ağladım hatta,yapamıyacağımı,başaramıyacağımı düşündüm.ama oluyormuş.

                                                sınıfta çekilen bir resmim :)
  

                              sandalyelerden de anlaşılıyor zaten,koca sınıfta üç kişiydik ve üçümüz de Türküz :) 

                                                  bu kare de Çince kaligrafi dersinden
    
       mor göz torbalarım üniversite hayatı boyunca beni terketmediler,sağolsunlar.kendilerine alkışlarla      teşekkürlerimi yolluyorum buradan: iyi ki yanımdaydınız :((
      resimde de sağolsunlar,gayet güzel poz vermişler benimle beraber..
    
                              kampüsten bahsetmiştim geçen postta,bu da kampüste göl kenarından:

              bu resim de yine kampüste,benim altında oturmaya bayıldığım bi ağaç vardı,beraber poz verdik

                           üzülerek söylüyorum,eğer fotoğraf makinemi,mp 4 ümü ve hafıza kartımı aynı gün çaldırmasaydım,20 gb dan fazla resmim bi günde kayıplara karışmasaydı yani;şimdi buraya koyacak daha bir sürü foto olacaktı ama,ne diyeyim aaah ah çalanın o ellerini ben!!

                   şu anda saat gecenin onikisi,blog saati yanlış düzeltemedim daha o yüzden onu önemsemeyin arkadaşlar,ve benim ufak ufak kaçmam lazım. eğer bu gece uykum gelmezse ikinci bi post daha yazabilirim,ya da face de yazdıklarımdan buraya aktarabilirim..
                    
                   sevgiyle,aşkla,huzurla,canınız nasıl istiyorsa öyle kalın:))
                   bloğun delisi 

8 Haziran 2013 Cumartesi

                      Çin Yolcusu Kalmasıııınn!!! 2

Nerede kalmıştık??Guangzhou'ya doğru yola çıkmıştık,evet.. 

Hong Kong-Guangzhou arası 5 saat sürüyor,yol boyu o kadar saat kimsenin yorgunluktan ağzını bıçak açmadı..Şoförümüz teypten bir şeyler dinliyordu,bir ara dalmışım..kulağıma tanıdık tınılar gelince aydım,
''aaa e Türkçe şarkı çalıyor ya!!' dedim;herkes güldü saf halime :D Meğer Ali bey biz dinliyelim diye yanında getirdiği CD yi takmış..ah şu bendeki akıl...
Hani her ülkenin,her şehrin kokusu vardır denir ya.. Çin de ilk aldığım koku ağır,bunaltıcı neme karışmış okyanus tuzu kokusuydu..Başta koku arabanın içinden geliyor sandım,camları açtık ama hayııır;dışarıdan öyle baskın bir koku girdi ki ''en iyisi kapatmak''deyip yola devam ettik.

Guangzhou ya vardığımızda sabah saat dörde geliyordu sanırım..
Arabadan indiğimde ilk sözüm,''yüksekten başım döner'' oldu sanırım,binaların yüksekliği ilk başta gözümü korkuttu..şimdiyse gayet normal geliyor..

Ali bey hepimizi kalacağımız yerlere bıraktıktan sonra gitti.Yanımda benimle gelen kızlardan biri daha vardı,o da bizimle kalmak istedi.
Kalacağımız  dairenin zilini çaldık,bende bi heyecan bi heyecan!! 
Kapıyı  kim açtı şu an hatırlamıyorum,ama daha içeri girmeden ilk gördüğüm son anda odanın birine girmekte olan,sonra da bizi görünce kocaman gülüşüyle bi anda içimi ısıtan Baobei (Betül) oldu.Baobei Betül'ün Çince lakabı,ismiyle değil de daha çok lakabıyla seslendiğimiz için bundan sonra Baobei deyince anlarsınız..

Uzatmıyayım,biz girdik içeri;herşey hem çok tanıdık hem çok yabancı..Evde üç dört kız var,hepsi Türk. Hiçbirini tanımıyorum,ama sanki hepsini de önceden görmüş gibiyim..Öyle garip bi his..
Sağolsunlar geliş saatimizi bildiklerinden,aç olacağımızı düşünüp sofra hazırlamışlar..Sofraya baktım,peynir bi gıdım,azıcık reçel,menemen,zeytin yoktu sanırım,ve Çin hayatım boyunca hepimizin kahvaltı sofralarının ayrılmaz bir parçası olacak olan patates kızartması..
''aha!''dedim,''ceyda aç kaldın kızım sen buralarda..''.Düşündüğüm gibi olmadı..
Kahvaltımızı yaptık,ama ben bi yandan yerken bi yandan da Baobei e bakıyorum çaktırmadan;'bu kızda girer girmez bana bu kadar iyi gelen şey ne?''diye. Kendisi de bloğu takip ediyor,Baobei işte sana bi itiraf:uzun süre seni dışarıdan gözlemlerim,sonra sinsi sinsi yaklaştım hahahahha !!

Biz atıştırırken kızlar yataklarımızı hazırlamış;yorgunluktan hemen sızıp kalmışım..

Uyandığımda...ile başlayan bir cümle kurarsam,bu hikaye 1.gün,2.gün diye başlar,6 yılı anlatırım.Kitap yazayım en iyisi''Çin'de Bir Uşak'' diye,daha kalıcı olur zannımca..Uşak dediysek,Karadeniz uşağıyız o açıdan..

İşte Çin'e gidiş hikayem..

Sonrası..vakit kaybetmeden okula kaydoldum,gerekli ders kitaplarını okulun alt katında satıyorlardı;oradan temin ettim ve harıııl harıl Çince çalışmaya başladım..

Çin de kampüsler bizdeki gibi dağınık halde değil;bizde her bölümün binası ayrı semtte hatta bazı fakülteler yakın şehirlerde bile olabiliyor.Çin'de öyle bir durum söz konusu değil,tıpkı bizdeki bazı özel üniversitelerdeki gibi,oradaki üniversitelerin tamamı yerleşke şeklinde.Kampüs yemyeşil,ağaçlıklı,göl manzaralı,içinde yaşayan yaklaşık on bin insana her açıdan yetecek şekilde düşünülmüş.. 
Bir kere bizim eve yakın  olan,ve en işlek şehir merkezine en yakın olanı Batı kapısıydı;Batı kapısından giriyorsun,sağda hemen 7\11 var,Türkiye de adı bile bilinmeyen bir marketler zinciri..Onun hemen yanında fotokopiciler,yine doğumgünleri,mezuniyetler,sevgililer günü gibi özel günlerde hediye alacağınız iki üç hediyelik eşya dükkanı,yine bir sürü fotokopici,ve yine yerel bir market..O markette de bavuldan saç kurutma makinesine,leğenden defter kaleme kadar öğrenciler için gerekli olan ne varsa mevcut..
Sol taraftaysa öğrenci yurdu var,uzunca bir bina yol boyunca sizinle birlikte ilerliyor.
Yolun iki yanı da ağaçlarla dolu..Etraf yemyeşil,üstelik de bizim akıllı!üniversitelerin bazılarında olduğu gibi çimlere basmak yasak filan da değil..isteyen almış kucağına kitabını,okuyor.isteyen yanındaki arkadaşıyla çimlerde sohbet ediyor.yeri gelmişken;ben bu çimlere basmama olayına ezelden karşıyım arkadaş!! çimler basmak içindir,kedi köpekler üstüne çiş yapsın diye değil..

Tüm fakülte binaları,dekanlık,kütüphane,yemekhane binası,tiyatro salonu,spor salonu,yüzme havuzu hepsi de kampüste elinizin altında.. 

                          Resimdeki ben.bu anlattığım yoldan eve dönerken..


Bu fotoğraf ikinci seneme ait.O benim giydiğim berbat,rengarenk Hindistan'dan gelmişim görüntüsü veren tunik bi ara çok modaydı efendim,ilk sene sonunda İstanbul'dan almıştım..ve işte bu yol,o bahsettiğim Batı kapısından fakültemize giden yol..gördüğünüz gibi yemyeşil,huzurlu..

İlk izlenimlerimi,yaşadığım zorlukları vs. merak edenler oluyor bazen,onlara da yeri geldikçe değineceğim.
İlk gittiğimde sıcak çok etkiledi beni..sıcağa tahammülü olmayan biriyim,ve Guangzhou'nun sıcağı benim en ciddi imtihanım oldu diyebilirim orada..
Antalya'ya gidince ben böyle sıcak görmedim denir,ama Guangzhou'daki nem oranı Antalya'yı Adana'yı hiç edecek cinsten..Nem oranı yılın yaklaşık on ayı hep %90 üzeri,muson iklimi hakim zaten,tropikal meyvelerin yetiştiği,12 ayda 17-20 tayfunu orada yaşadığımız bir şehir işte..abartmıyorum millet,2011 yılında Guangzhou yu da vuran 17 tayfun olmuş..

Devam edelim,her evin her odasında ayrı,salonda ayrı klima var.Durulmuyor sıcaktan.bir tek mutfak ve wc lerde olmuyor,o da arkadaşlar bilirler,benim isyan bayrağını çekmeme sebep olan şeylerden biriydi''mutfakla wc ye de koysanız ya'' diye..hatırlıyorum,ilk gittiğimde sol gözüm sıcakta alerjiden dolayı dayak yemiş gibi morardı,ben bi de akıllı akıllı kaşıdım onu bi güzel,günlerce gözü mor dayak mağduru şeklinde dolandım etrafta..kim bilir görenler neler düşündü hakkımda??

Okula başlamama geri dönüyoruuuuum..döndüm! Okul güzel,hocalar samimi,sevecen,sıcak insanlar.Bizde falanca Prof.denilince millet oooooo!!yapar,oradaysa durum tam tersi;Prof.da olsa sana,hele de Türk sen selam veriyor..neden hele de Türk sen dedim,çünkü okuldaki Türkler çalışkan olduklarından,diğer milletlerden öğrenciler gibi''bu gece barda,gönlüm hovarda''modunda takılmadıklarından,ders notları ve sınıftaki durumları da güzel olduğundan hocalar tarafından bir dönem ağzımızın içine bakılıyordu diyebilirim resmen..
mesela bir keresinde hocalardan biri-ki okulda hiç de sevilmeyen,pasif bir hocaydı- bize sınıfta sorduğu bir Çinli sanatçının adını bilemeyince ''siz ne anlarsınız,Çin e gelmişsiniz onu bile tanımıyorsunuz''tarzında bişeyler saçmalayınca okul yönetimiyle görüştük ve hoca değiştirildi..yaaa,Türkler işte Türkler!! diğer milletlerden öğrencilerin nazını bizimki kadar çekmiyorlardı,biz deyince hooop ertesi gün bi baktık başka bir hoca gelmiş sınıfa..
 
şimdilik bu kadar yazıyorum,gün içinde devamı gelebilir..
Yorumlarınız benim için değerli,unutmayın.

en kısa sürede yine burada görüşelim,tamam??

sevgi ve huzurla kalın..
ağzınızın tadı hiç bozulmasın..
ay yeter kaçıyorum tamam!!

:))


3 Haziran 2013 Pazartesi

ses veriyorum !! deneme bir ki !!

selam arkadaşlar,
Çin macerasının devamı için post bekleyen arkadaşları biraz daha merakta bekletmeye devam edeceğimi duyurmak için buradayım!
evet üzgünüm arkadaşlar ama şu ara çeşitli ciddi sağlık sorunlarıyla boğuşuyorum. biraz daha düzelince postlarımıza devam!!
dualarınızı bekliyorum..

hepinizi çok öptüm!!
ceycey