18 Haziran 2013 Salı

babasının altın kızı :)

     


bakışlardaki muziplik hala devam ediyor :)
resimdeki kız benim.
babasının altın kızıydım ben küçükken,öyle çağırırmış babamla annem beni :)
saçlarım sapsarı olduğundan.şimdi sarı değiller,ama olsun hala onların altın kızıyım ben :)
bu resim çekildiğinde muhtemelen dört yada beş yaşındaymışım..
ve resimde pek belli olmuyor ama çaktırmadan tükürmek üzereymişim ahahaha:D

17 Haziran 2013 Pazartesi

Kısa İstanbul seyahatim,Fuar ve meşhur Güneş Makarnası :))

   yaklaşık bir haftadır ortalarda yoktum canım okuyucum :)
   Tüyap'taki fuar sebebiyle dört gün İstanbul daydım,buraya uğrayamadım maalesef.
   yolculuk yapmayalı iki ay olmuştu,iki aydır evde pinek pinek pineklemekten asabım iyice bozulmuştu,yani  ki bu yolculuk bana iyi geldi,evde kısılıp kalmış sinirlerimi ferahlattı..
   evvett,hazır olun bol fotoğraflı bir post geliyooorrrr :
   
                                                 işte ilk kare;giderken çektim

   
                yola çıkarken hava gayet güzeldi..İstanbul a yaklaşırken yağmur hafiften kendini gösterdi.
                işte bu da Karadeniz'den bir kare:


     Karadeniz kenarında bi şehirde doğup büyümüş biri olarak,çok seviyorum bu denizi..Egeye  Akdenize değişmem asla.
   
     Fuar üç gün sürdü,tercümanlık yapmak için gittim.iyi de oldu,Çinlilerle sohbet etmek iyi geldi..adamlarda bizden çok enerji var,Dünya umurlarında değil dersin görsen.. anlayacağın bol kahkahalı,bol sohbetli bir üç gün geçirdim..
   
                                                                     ve fuardan bir kaç kare:
   
                            bu bizim standımızdı..resimde görünen bey de firma müdürü Hu.
 
 


bu da Hu Zong :)

ve yardımcısı Shu :) isimleri benzer geliyor,Hu Shu diye...


 ilk gün bana ''ne yersin öğlen?'' diye sordular,''elbette Çin yemeği'' dedim :D
beni Çin yemeği yerken gören ahali kimi zaman uzaktan baktı güldü,kimi zaman yanımdan geçerken maşallah çubukla yiyosun dediler,kimisi geldi tebrik etti tanıştı :) kısacası çok güzel ve eğlenceli bir fuar oldu.

bu da ilk günkü Çin yemeği,bloğum için görmedik gibi aldım makinayı elime çektim :))




bizimkiler gelirken yanlarında şeker de getirmişler Çin den,masaya koydular ikramlık olarak..Çin de kaç yıl boyunca yüzüne bakmadığım şekeri görünce bayramlık harçlığını almış çocuklara döndüm resmen.

işte o şekerler:


ve arkadaşım Güneş'in bana yaptığı o meşhur makarna..Güneş Türkmen,yaptığı makarna da Türkmenlere özgü,nefis bir makarnaydı..adını 'Güneş Makarnası' koyduk :))
okuyor biliyorum,Güneşcim hem misafirperverliğin hem de o güzel makarna için çok teşekkürler tekrar.
işte o enfes makarna:


içinde tavuk var gördüğünüz gibi..beraber pişiriliyor.hem yapımı kolay,zaman almıyor,hem de çok lezzetli.



ve dönüşte otogarda otobüs beklerken çay keyfi:


şimdilik bu kadar..saat şu an gece 23:17 ama çay resmini yüklerken canım çay çekti.gidip kendime bir çay demliyeyim.

hepinizi öpüyorum millet 
çok yorgun ceycey

9 Haziran 2013 Pazar

Çin den bildirmeye devam ediyorum :))

neşeli bi ses tonuyla''bu aralar güzel şeyler oluyor hayatımda!!'' diyerek giriş yapmak isterdim canlar,ama üzgünüm hayatımda sıradan şeylerin dışında yeni herhangi bi gelişme yok..
o kadar ki,işi yeni bıraktığım için evden de çok çıkmıyorum,bu ara evde oturmaktan iyice bunalmış haldeyim. bazen değişiklik olsun diye bakkala,çöp atmaya falan ben gidiyorum;durumun vehametini düşünün artık.

olsun,şükretmek lazım,en azından sağlıklıyız(tiroidi saymazsak)şükretmek lazım diyoruuuuuum ve Çin'i anlatmaya devam ediyorum.
dikkat!!bu post bol miktarda resim içeriyor!! :D

üniversitede fakülte binasında Çince kursu görüyorsunuz önce,normal üniversiteye gider gibi aynı gün aynı saatlerde oluyor dersler,sabah 8:30 dan öğlen 12:30 a kadar.kurs sınıflara ayrılıyor,elbette başlangıçla ikinci adım aynı olamayacağından.A sınıfı en temel,başlangıç.bir dönem sürüyor.o yılın ikinci dönemimde eğer sınavları da geçtiyseniz B sınıfına geçiyorsunuz,sonra C sonra D en son da E sınfı var.D ve E sınıfları zaten üniversite 2.sınıfta okutulan kitapları okutuyor,o yüzden E sınıfında o dersi aldıysanız üniversitede kolaylık oluyor.
çok şükür ki Elif le biz C ye kadar okuduk,yani gittikten birbuçuk sene sonra üniversiteye başlayabildik.
bu Çin de kolay kolay olmayan birşey,o yüzden kendimi hala şanslı hissediyorum,biliyorum Elif de öyle.
Çünkü Çince cidden öğrenmesi konuşması yazması zor bir dil,üstelik de hiç bilmeden gidiyorsun ve sadece bir buçuk yıl sonra,hem dee sınıf atlayarak üniversiteye 3.sınıftan başlıyorsun.
bu herkese nasip olmaz,o yüzden hep şükrettim.
Üniversiteye başlamak için yabancılara yapılan bir sınav var,adı HSK.Çince Seviye Tespit sınavı.yılda iki kez,her dönem bir kez oluyor yani.
sürekli o sınava girip kendimizi denedik.ve bir buçuk yıl sonra istenilen puanı alıp,okulun da bize hak tanıdığı sınıf atlama sınavını da geçip kendimizi bi anda üniversitede,hem de 3.sınıfta bulduk  :))

İlk başta çok zorlandım,bi kez çok ağladım hatta,yapamıyacağımı,başaramıyacağımı düşündüm.ama oluyormuş.

                                                sınıfta çekilen bir resmim :)
  

                              sandalyelerden de anlaşılıyor zaten,koca sınıfta üç kişiydik ve üçümüz de Türküz :) 

                                                  bu kare de Çince kaligrafi dersinden
    
       mor göz torbalarım üniversite hayatı boyunca beni terketmediler,sağolsunlar.kendilerine alkışlarla      teşekkürlerimi yolluyorum buradan: iyi ki yanımdaydınız :((
      resimde de sağolsunlar,gayet güzel poz vermişler benimle beraber..
    
                              kampüsten bahsetmiştim geçen postta,bu da kampüste göl kenarından:

              bu resim de yine kampüste,benim altında oturmaya bayıldığım bi ağaç vardı,beraber poz verdik

                           üzülerek söylüyorum,eğer fotoğraf makinemi,mp 4 ümü ve hafıza kartımı aynı gün çaldırmasaydım,20 gb dan fazla resmim bi günde kayıplara karışmasaydı yani;şimdi buraya koyacak daha bir sürü foto olacaktı ama,ne diyeyim aaah ah çalanın o ellerini ben!!

                   şu anda saat gecenin onikisi,blog saati yanlış düzeltemedim daha o yüzden onu önemsemeyin arkadaşlar,ve benim ufak ufak kaçmam lazım. eğer bu gece uykum gelmezse ikinci bi post daha yazabilirim,ya da face de yazdıklarımdan buraya aktarabilirim..
                    
                   sevgiyle,aşkla,huzurla,canınız nasıl istiyorsa öyle kalın:))
                   bloğun delisi 

8 Haziran 2013 Cumartesi

                      Çin Yolcusu Kalmasıııınn!!! 2

Nerede kalmıştık??Guangzhou'ya doğru yola çıkmıştık,evet.. 

Hong Kong-Guangzhou arası 5 saat sürüyor,yol boyu o kadar saat kimsenin yorgunluktan ağzını bıçak açmadı..Şoförümüz teypten bir şeyler dinliyordu,bir ara dalmışım..kulağıma tanıdık tınılar gelince aydım,
''aaa e Türkçe şarkı çalıyor ya!!' dedim;herkes güldü saf halime :D Meğer Ali bey biz dinliyelim diye yanında getirdiği CD yi takmış..ah şu bendeki akıl...
Hani her ülkenin,her şehrin kokusu vardır denir ya.. Çin de ilk aldığım koku ağır,bunaltıcı neme karışmış okyanus tuzu kokusuydu..Başta koku arabanın içinden geliyor sandım,camları açtık ama hayııır;dışarıdan öyle baskın bir koku girdi ki ''en iyisi kapatmak''deyip yola devam ettik.

Guangzhou ya vardığımızda sabah saat dörde geliyordu sanırım..
Arabadan indiğimde ilk sözüm,''yüksekten başım döner'' oldu sanırım,binaların yüksekliği ilk başta gözümü korkuttu..şimdiyse gayet normal geliyor..

Ali bey hepimizi kalacağımız yerlere bıraktıktan sonra gitti.Yanımda benimle gelen kızlardan biri daha vardı,o da bizimle kalmak istedi.
Kalacağımız  dairenin zilini çaldık,bende bi heyecan bi heyecan!! 
Kapıyı  kim açtı şu an hatırlamıyorum,ama daha içeri girmeden ilk gördüğüm son anda odanın birine girmekte olan,sonra da bizi görünce kocaman gülüşüyle bi anda içimi ısıtan Baobei (Betül) oldu.Baobei Betül'ün Çince lakabı,ismiyle değil de daha çok lakabıyla seslendiğimiz için bundan sonra Baobei deyince anlarsınız..

Uzatmıyayım,biz girdik içeri;herşey hem çok tanıdık hem çok yabancı..Evde üç dört kız var,hepsi Türk. Hiçbirini tanımıyorum,ama sanki hepsini de önceden görmüş gibiyim..Öyle garip bi his..
Sağolsunlar geliş saatimizi bildiklerinden,aç olacağımızı düşünüp sofra hazırlamışlar..Sofraya baktım,peynir bi gıdım,azıcık reçel,menemen,zeytin yoktu sanırım,ve Çin hayatım boyunca hepimizin kahvaltı sofralarının ayrılmaz bir parçası olacak olan patates kızartması..
''aha!''dedim,''ceyda aç kaldın kızım sen buralarda..''.Düşündüğüm gibi olmadı..
Kahvaltımızı yaptık,ama ben bi yandan yerken bi yandan da Baobei e bakıyorum çaktırmadan;'bu kızda girer girmez bana bu kadar iyi gelen şey ne?''diye. Kendisi de bloğu takip ediyor,Baobei işte sana bi itiraf:uzun süre seni dışarıdan gözlemlerim,sonra sinsi sinsi yaklaştım hahahahha !!

Biz atıştırırken kızlar yataklarımızı hazırlamış;yorgunluktan hemen sızıp kalmışım..

Uyandığımda...ile başlayan bir cümle kurarsam,bu hikaye 1.gün,2.gün diye başlar,6 yılı anlatırım.Kitap yazayım en iyisi''Çin'de Bir Uşak'' diye,daha kalıcı olur zannımca..Uşak dediysek,Karadeniz uşağıyız o açıdan..

İşte Çin'e gidiş hikayem..

Sonrası..vakit kaybetmeden okula kaydoldum,gerekli ders kitaplarını okulun alt katında satıyorlardı;oradan temin ettim ve harıııl harıl Çince çalışmaya başladım..

Çin de kampüsler bizdeki gibi dağınık halde değil;bizde her bölümün binası ayrı semtte hatta bazı fakülteler yakın şehirlerde bile olabiliyor.Çin'de öyle bir durum söz konusu değil,tıpkı bizdeki bazı özel üniversitelerdeki gibi,oradaki üniversitelerin tamamı yerleşke şeklinde.Kampüs yemyeşil,ağaçlıklı,göl manzaralı,içinde yaşayan yaklaşık on bin insana her açıdan yetecek şekilde düşünülmüş.. 
Bir kere bizim eve yakın  olan,ve en işlek şehir merkezine en yakın olanı Batı kapısıydı;Batı kapısından giriyorsun,sağda hemen 7\11 var,Türkiye de adı bile bilinmeyen bir marketler zinciri..Onun hemen yanında fotokopiciler,yine doğumgünleri,mezuniyetler,sevgililer günü gibi özel günlerde hediye alacağınız iki üç hediyelik eşya dükkanı,yine bir sürü fotokopici,ve yine yerel bir market..O markette de bavuldan saç kurutma makinesine,leğenden defter kaleme kadar öğrenciler için gerekli olan ne varsa mevcut..
Sol taraftaysa öğrenci yurdu var,uzunca bir bina yol boyunca sizinle birlikte ilerliyor.
Yolun iki yanı da ağaçlarla dolu..Etraf yemyeşil,üstelik de bizim akıllı!üniversitelerin bazılarında olduğu gibi çimlere basmak yasak filan da değil..isteyen almış kucağına kitabını,okuyor.isteyen yanındaki arkadaşıyla çimlerde sohbet ediyor.yeri gelmişken;ben bu çimlere basmama olayına ezelden karşıyım arkadaş!! çimler basmak içindir,kedi köpekler üstüne çiş yapsın diye değil..

Tüm fakülte binaları,dekanlık,kütüphane,yemekhane binası,tiyatro salonu,spor salonu,yüzme havuzu hepsi de kampüste elinizin altında.. 

                          Resimdeki ben.bu anlattığım yoldan eve dönerken..


Bu fotoğraf ikinci seneme ait.O benim giydiğim berbat,rengarenk Hindistan'dan gelmişim görüntüsü veren tunik bi ara çok modaydı efendim,ilk sene sonunda İstanbul'dan almıştım..ve işte bu yol,o bahsettiğim Batı kapısından fakültemize giden yol..gördüğünüz gibi yemyeşil,huzurlu..

İlk izlenimlerimi,yaşadığım zorlukları vs. merak edenler oluyor bazen,onlara da yeri geldikçe değineceğim.
İlk gittiğimde sıcak çok etkiledi beni..sıcağa tahammülü olmayan biriyim,ve Guangzhou'nun sıcağı benim en ciddi imtihanım oldu diyebilirim orada..
Antalya'ya gidince ben böyle sıcak görmedim denir,ama Guangzhou'daki nem oranı Antalya'yı Adana'yı hiç edecek cinsten..Nem oranı yılın yaklaşık on ayı hep %90 üzeri,muson iklimi hakim zaten,tropikal meyvelerin yetiştiği,12 ayda 17-20 tayfunu orada yaşadığımız bir şehir işte..abartmıyorum millet,2011 yılında Guangzhou yu da vuran 17 tayfun olmuş..

Devam edelim,her evin her odasında ayrı,salonda ayrı klima var.Durulmuyor sıcaktan.bir tek mutfak ve wc lerde olmuyor,o da arkadaşlar bilirler,benim isyan bayrağını çekmeme sebep olan şeylerden biriydi''mutfakla wc ye de koysanız ya'' diye..hatırlıyorum,ilk gittiğimde sol gözüm sıcakta alerjiden dolayı dayak yemiş gibi morardı,ben bi de akıllı akıllı kaşıdım onu bi güzel,günlerce gözü mor dayak mağduru şeklinde dolandım etrafta..kim bilir görenler neler düşündü hakkımda??

Okula başlamama geri dönüyoruuuuum..döndüm! Okul güzel,hocalar samimi,sevecen,sıcak insanlar.Bizde falanca Prof.denilince millet oooooo!!yapar,oradaysa durum tam tersi;Prof.da olsa sana,hele de Türk sen selam veriyor..neden hele de Türk sen dedim,çünkü okuldaki Türkler çalışkan olduklarından,diğer milletlerden öğrenciler gibi''bu gece barda,gönlüm hovarda''modunda takılmadıklarından,ders notları ve sınıftaki durumları da güzel olduğundan hocalar tarafından bir dönem ağzımızın içine bakılıyordu diyebilirim resmen..
mesela bir keresinde hocalardan biri-ki okulda hiç de sevilmeyen,pasif bir hocaydı- bize sınıfta sorduğu bir Çinli sanatçının adını bilemeyince ''siz ne anlarsınız,Çin e gelmişsiniz onu bile tanımıyorsunuz''tarzında bişeyler saçmalayınca okul yönetimiyle görüştük ve hoca değiştirildi..yaaa,Türkler işte Türkler!! diğer milletlerden öğrencilerin nazını bizimki kadar çekmiyorlardı,biz deyince hooop ertesi gün bi baktık başka bir hoca gelmiş sınıfa..
 
şimdilik bu kadar yazıyorum,gün içinde devamı gelebilir..
Yorumlarınız benim için değerli,unutmayın.

en kısa sürede yine burada görüşelim,tamam??

sevgi ve huzurla kalın..
ağzınızın tadı hiç bozulmasın..
ay yeter kaçıyorum tamam!!

:))


3 Haziran 2013 Pazartesi

ses veriyorum !! deneme bir ki !!

selam arkadaşlar,
Çin macerasının devamı için post bekleyen arkadaşları biraz daha merakta bekletmeye devam edeceğimi duyurmak için buradayım!
evet üzgünüm arkadaşlar ama şu ara çeşitli ciddi sağlık sorunlarıyla boğuşuyorum. biraz daha düzelince postlarımıza devam!!
dualarınızı bekliyorum..

hepinizi çok öptüm!!
ceycey

30 Mayıs 2013 Perşembe

Çin Yolcusu Kalmasııııııınnn!!!! :)))

     face sayfamdan gelen cevaplar üzerine Çin maceramı anlatmaya başlıyorum arkadaşlar.
     
     şimdiye kadar bana Çin'le alakalı sorular soran,ne yedik ne içtik havası suyu nasıldır,insanları nasıl vs..merak eden herkese uzuuun uzun anlattım,çünkü hep söylerim Çin benim ikinci vatanım,ve hiç bıkmadan sabaha kadar Çin hakkında soru cevaplayabilirim.yani Çin ve Çince hakkında soru sorulması beni mutlu ediyor,çünkü o günlere dönüyorum..

     işin aslı şu ki ben hala Çin i çok özlüyorum,çoğu zaman rüyalarıma konu oluyor bu durum.rüyamda ya Çin de oluyorum yada uçağa binip Çin e gidiyorum.. 

    duygusal biri olduğum herkesçe bilinir,hassasın da ötesinde hassas biriyim;çok kolay ağlayabilen ama ağladığını kimseye göstermeyen bi karakterim var..o yüzden duygusal konulardan elimden geldiğince uzak durmaya özen gösteriyorum diyoruuuuuum ve işin eğlenceli kısmına geçiyorum.

    2006 yılında süper lise Yabancı Dil bölümünden mezun oldum.Öss den gelen sonuç istediğim üniversiteye ve bölüme yetmiyordu maalesef.O aralar İngiliz Dili ve Edb.okumak istediğimden tutan Kore dili,Kayseri Erciyes Çince,Almanca İtalyanca vs istemedim.yanlış anlaşılmasın,oralarda bu bölümlerden mezun bir çok arkadaşım var ama ben bu bölümleri o zamanlar düşünmüyordum.
       bir arkadaşımın daha önce Çin e gitme teşebbüsü olmuştu ama vazgeçti maddi sebeplerden dolayı.o zaman bunu duyduğumda verdiğim tepki aynen :''ya ne işin var taa bilmem kaç bin km ötede,Türkiye mis gibi memleket suyu çıkmadı ya?!!''   şeklindeydi ve sonradan böyle dediğim için çoook güldüm.

     benim bu ukalaca sözümden hemen yedi sekiz ay sonra ben Çin e giden uçaktaydım çünkü.:))

     hikayeme döneyim,o arkadaşımla 2006 haziran sonu gibi tekrar karşılaştık bir yerde.durduk yerde,üstelik de daha Öss sonuçları açıklanmamışken ve ben henüz istediğim bölüme gidemeyeceğimi bilmiyorken,ortada hiç birşey yokken şimşek çakıverdi beynimde:
    ''ya şu bahsettiğin Çin işini şöyle ayrıntılı bi anlatsana!!''dedim.
 sağolsun o da bildiği kadarıyla bahsetti.durur muyum,esti bi kere kafaya;hemen karar verdim:Çin e gidiyorum ben!!!

     valla da billa da ayynen böyle oldu!!
     hemen bi koşu telefona sarıldım annemi aradım ''anne ben Çin e gidiyorum!!''diye.
     aramızda geçen diyaloğu olduğu gibi aktarıyorum:

     ben:anne...yle karşılaştık o Çin e gidecekmiş zamanında,sonra olmamış.anlattı benim de kafama yattı bu iş;ben Çin e gidiyorum!!
    annem:tek başına mı?
    ben:hee..
    annem:tamam kızım gidebilirsin!!
    ben:hıı??!!!
    ben:nasıl yani?anne şaka yapmıyorum bak çok ciddiyim ben?
    annem:yoo ben de çok ciddiyim yavrum,istiyorsan gidebilirsin!! üniversite değil mi,ha Ankara İstanbul ha Çin çok da farketmez!!
   ben:yehhhuuuuuu!!!!

   geri fonda Ankara havası çalıyor,aslında çaldığı falan yok beynimde hücreler çiftetelli oynuyormuş ondan kaynaklanıyor verdim kendimi oynamaya!!!
  
     tabii ki gerçekte oynamadım!!sevinçten kudurmakla meşguldüm sadece ahahaha :D

     gözükaralık  ve cesaret yönünden anneme çekmişim kesin..kadıncağız git dedi ya;sorgu sual yok,kız çocuğu ne yer ne içer demedi!!
    
     bu kadarcıkla bitti,annem izin verdi ve ben hobaaa valizi aldım elime uçağa bindim sanıyorsanız yanılıyorsunuz;çünkü babamı ikna etmek o kadar kolay olmadı..

     tam bir ay sürdü babamın ikna olma süreci..ama önceki postta da dedim ya,nasibim oradaymış ve babamın da onayıyla Çin yollarına düştüm.

    bu arada bir tanıdığımızın aracılığıyla Guangzhou da bulunan bir bayana ulaşıldı,ondan okumak istediğim okulla ilgili detaylı bilgi aldım.havası nasıl,giderken nelere ihtiyacım olacak,yanımda neler götürmeliyim vs epey bir soru sordum,çünkü örneğin Çin de bizim bildiğimiz beyaz peynir,Türk çayı,zeytin,kakao  vs olmadığını bilmiyordum o zamana kadar mesela.

   detayları öğrendikten sonra bir yandan babamla birlikte pasaport işlemlerine başladık,ben de bir yandan valiz hazırlama sürecine girdim.süreç diyorum ilk sene için hakikaten çok sancılı bir süreç oldu benim adıma;çünkü uçağa binerken malumunuz üzere bagaj sınırı var ve o yıl bagaj sınırı 25 kg du.

     düşünebiliyormusunuz;ben bir sürü eşya aldım çarşafından terliğine,havlusundan şampuanına-ne alaka değil mi sanki Çin de şampuan yok:))-yiyecekten çaya..ve valiz sadece 25 kg ile sınırlı, uçağa yanına alacağın el valizinin sınırı da o zaman maksimum 9 du sanırım.şimdi 12 kg diye biliyorum..
   
    ''evde tartı yok ben nasıl valiz tartarım?'' diye kara kara düşündüm günlerce..en sonunda naptım;kakaosundan çayına,kabartma tozundan zeytin peynirine teek tek ambalajların üzerindeki gramajları hesapladım hesap makinasıyla:))))))))))

   giyecek olarak zaten orada görüştüğüm arkadaş''amaan mont falan getirme ayakkabı kıyafet buradan alırsın herşeyi''şeklinde konuştuğu için iki pantolon iki gömlek şeklinde hazırlanıp valizi kapattım..

   haa,giysi ve ayakkabı buldum mu gidince?hayır!!

  o rezil durumuma sonra ayrıntılı şekilde döneceğim..

  hazırlıklarımı yaptım,ve 2006 19 Eylül akşamı saat 19.25 te Emirates uçağına bindim.

  e tabi bunun bir de Ereğli den İstanbul a gidiş süreci var,o da evlere şenlik durun anlatayım:
    
  bünyesel midir yoksa başka birşeyden mi kaynaklanıyor bilemiyorum ama ben her yolculuk öncesi zombiye dönüyorum,yola çıkacağım günün gecesi sabaha kadar uyuyamadan ya kitap okuyorum ya da film izliyorum pc den..
   
  bir de ilk kez aileden bu kadar uzun süre ayrı kalacağım,hele hele deli gibi yükseklik korkusu olan,sandalyeye bile çıktığında başı dönen ayakları titreyen ben yarın uçağa binip binlerce feet yukarıya  tee bulutların üstüne çıkacağım..düşüncesi beni o gece uyutmadı. 
  
   serde ablalık da var tabi,Şule o zaman ilkokul bire yeni başladı,onun okula başladığını görmemle gitmem bir olduğu için ayrıca üzüldüm.. kimseye belli etmedim tabi..

   neyse sabah arabaya bindik otogara vardık biz,tabi sülalenin yarısı orada:annemin teyzesi,eşi eniştem,onların çocukları gelinleri,yine annemin dayısı ve eşi Döndü yengem,babaannem dedem,halam,iki amcam yengem..bizimkiler..derken otogarda herkes o sabah bu yirmi kişilik  gruba baktı durdu.. bi de sanki asker uğurluyoruz ha,herkes sırtıma sırtıma vuruyor askere gitsem bu kadar olurdu hahaha:)))
   
     bizim sülalede de bi huy vardır,heyecanlı sülele miyiz neyiz kimse-amcalarım hariç-pek de normal bi ses tonuyla konuşmaz.herkes o sabah otogarda bangır bangır yayın yaptı resmen,kızımız Çin e gidiyor aman da maşallah!!diyerekten..
   daha bitmediii!!!Döndü yengemle babaannem iki elti bunlar girmişler benim bineceğim otobüsün ofisine,içeride koltuklara oturmuşlar..su almaya mı girdim neye girdim bilmiyorum şu an,bi de baktım bu ikisi ağlıyor zırıll zırıl :)
   ''babaanne yapma bak annemi de ağlatacaksın''dedikçe daha çok ağladılar..teselli etmeye çalıştım,cık yemediler..
    ''vay gurbete gidiyor da tek başına nereden buldu oraları da,ben istemedim gitmesini de,başına bişey gelirse de...''
    sonunda otobüsün kalkma saati geldi,anons yapıldı ve herkesle kucaklaşıp büyüklerin ellerinden öptüm.annemi en sona bıraktım çünkü belli etmesem de ona çok düşkünüm,uzuuun uzun sarıldık birbirimize en son.helallik aldım,ve otobüse bindim.
    babam ve dedem de benimle geldi havalimanına,uğurlamak için..
    
şimdi bende yükseklik korkusu var ya,otobüs Anadolu yakası tarafından Boğaz köprüsüne girdi mi;Allaaaah benim eller buz gibi terlemeye başladı..sadece ellerim mi eminim o an yüzüm de kağıt gibiymiştir :D babam anladı hemen,''korkma korkma inan uçağa biner binmez hemen alışacaksın''dediyse de ben yemedim tabi bu numarayı,çünkü babamda da yükseklik korkusu var;''beni uçağa bindirdiğiniz an kalp krizinden giderim abooooo!!'' tarzında söylemleri olduğu için evvelden de,yemedim yemem.

    ama yapacak pek de fazla birşey yoktu,son olarak havalimanında düzensiz atan kalp ritmime daha fazla dayanamadım,babama rica ettim bana uyku hapı aldı..hapı dörde bölmem gerekiyormuş,çok etkiliymiş..

   kullandım mı uyku hapını?arka fon:hayııırr!!

 uçaktan deli gibi korkan bana uçağın hareket etmesiyle tuhaf bi cesaret geldi,hatta eğlendim bile denebilir.hele uçağın hızlanıp hızlanıp da kalkış anına ba yıl dım!!yine de,hala en çok iniş anlarını ve bir şehre doğru yavaşça süzülürkenki o duyguyu seviyorum..

    ilk yıl giderken de Tr ye dönüşte de Emirates i tercih ettim. hem erken rezervasyondan bileti uyguna almıştık,hem şirket Dünya çapında bilinen bir şirket,hem de yemekleri helal olması sebebiyle tercih ettiğim bir havayolu firması.üstelik o yıl Thy nin Çin de sadece Pekin ve Şanghay a seferleri vardı,oysa ben Çince bilmiyordum ama Dubai üzerinden gidersem o zaman akıcı olan İngilizcemi kullanıp bir sıkıntım olduğunda rahatlıkla konuşabilecektim vesaire..
     
     artık uçaktaki ilk izlenimlerimi de anlatmıyayım,değil mi?
      
     yaklaşık dört saatlik uçuşun ardından Dubai Airport a vardık,-dık diyorum çünkü Guangzhou daki o tanıdığımın aracı olduğu ve aynı okulda okuyacak olan üç kişi daha benimle aynı gün seyahat ediyordu,dolayısıyla ilk uçak yolculuğum tek başına ve sıkıcı geçmedi.daha sonra da içlerinden biriyle aynı evde kalacaktım..

     Dubai'ye vardığımızda gece 01:30 civarıydı,aslında 00:30 ama saat farkı var.HongKong uçağımızın kalkmasına ise tam on beş saat vardı!! ne yaptık?ışıl ışıl Dubai Airport ta gezindik,Duty Free den alışveriş yapan insanların çokluğuna bakındık,ben bir ara kayboldum hatta :)) napayım havalimanı o kadar büyük ki,bizim Atatürk Havalimanı yanında bıdıcık kalır..kayboldum,ama arkadaşlar gelip beni buldulaar çünkü yerimden kıpırdamadım dedim nasıl olsa bunlar gelir geri... ahahahah :)))))

      yalnız beni almaya geldiklerinde epey korkmuşlar garipler,bulamayız sanmışlar..bu da güzel bi anı olarak kaldı..

      epey bi gezindikten,havalimanını inceledikten sonra bi mescid bulup içeri girdik.. hemen kendimize yer bulup uyuduk..o kadar yorgunluğa artık bünyem dayanamamış olacak ki,sızıp kalmışım resmen.. 

    komik bi olay oldu mescidde: biz uyurken içerideki-hangi ülkeden olduğunu bilmiyorum-bayanlardan birinin bebeği ağlamaya başlamış.susmuyor çocuk!! ağla ağla ağla sonunda ben de duydum,zaten taa İstanbul'a yola çıkmadan önceki geceden beri uykusuzum,yani 24 saat olmuş neredeyse hiç dinlenmeyeli;e yol yorgunluğu var bir de valiz çekeliyorsun..o yorgunluk ve uykusuzluğun getirdiği sinirle ben uykumda bebeğe İngilizce bağırmışım!!
       
    -miş li geçmiş zamanı kullandım çünkü bağırdığımı hatırlamıyorum bile,o kadar uykusuzum düşünün..
     arkadaşların sonradan gülerek anlattığına göre,yerimden kalkmışım,ve İngilizce olarak: ''biri şu bebeğin çenesini kapatabilir mi?'' diye bağırıp saniyesinde geri yatmışım..:)))))))

       sonra kalktık,Emirates yolcularına özel biletinizi gösterip damgalatarak içeri girip sınırsız açık büfe yemek yiyebileceğiniz çok şık bir restorana girip,oturma süremiz olan dört saatin neredeyse tamamında yemek yeyip dinlendik..o restoran artık ücretli olmuş!! öğrenince çok üzüldüm,çünkü çeşit çeşit ekmeğinden peynirlerine,reçel barından kek barına,çeşit çeşit omletine,hatta kuru fasulye pilavına,üç dört çeşit mısır gevreğinden yine sınırsız çay kahve meyve suyuna kadar şahane ötesi bir açık büfesi olan,insanın hayal gücünü zorlayan o yere artık öyle bi biletle giremiyorsunuz efendim..neyse,dört yıl boyunca yedik içtik daha ne??

    ertesi gün öğlen 14:30 uçağıydı sanırım,Hong Kong a yolculuk başladı.. bu sefer dokuz saate yakın sürdü,yine uyumadım.diğerleri zzzzzzz uyurken ben bolca film izledim..
    
    sağ salim Hong Kong a vardık.Guangzhou dan görüştüğüm o bayan karşılamaya gelecekti bizi,ama son anda işi çıkmış;yerine bir beyi yollamış.. ismi Ali'ydi beyefendinin,bizi çok sıcak karşıladı.Hong Kong dan Guangzhou ya araba kiralanıyordu o zamanlar,araba kiralanacak dedi para topladık ve özel devasa jipimize binip Guangzhou ya doğru yola çıktık.. 

     bugünlük bu kadar.yeterince uzun yazdım ve şu an bu yazı dizisini:)burada kesiyorum..devamı sinemalarda:))

    şaka şaka!! bir bölüm diziye yetecek kadar şey yazdım,devamı en kısa sürede gelecek..
   
     şimdilik hoşçakalın..
      ceycey..

    not:özellikle Çin maceralarımı okumak isteyenler;pamuk eller klavyelere!!güzel yorumlarınızı ve varsa sizin de anılarınızı bekliyorum..tek yapmanız gereken Google+dan beni bulup bloğuma yorum bırakmanız..


        
     
     

    
     


    

    

      

29 Mayıs 2013 Çarşamba

bloglovin ledim

<a href="http://www.bloglovin.com/blog/7905031/?claim=bre4ccga6ag">Follow my blog with Bloglovin</a>


artık sevdiğim blogları Bloglovin den takip edebileceğim.tam çözemedim daha ama olsun,her teknolojik olay gibi ona da alışma süresi veriyorum kendime.

biraz kurcalayıp öğrenirim ben nasılsa..

aynı zamanda günaydın diyeyim çünkü saat sabahın sekiz buçuğu..

hepinize güzel bir gün dileyip uykuma geri dönüyorum!!

kızmayın tamam?

zzzzzzzzz

:))